Suskunlar Meclisi

Bir zamanlar İran'da bilginler ve şairler, 'suskunlar meclisi' adıyla bir topluluk oluşturmuşlardı. Üye sayısı otuz kişiydi ve bunu arttırmıyorlardı. Üyeliğin ilk şartı çok düşünmek, az yazmak ve çok az konuşmaktı.

O zamanlar meşhur şair ve bilgin Molla Camî, bu meclisin aşkındaydı. Günün birinde suskunlar meclisinin bir üyesinin öldüğünü duyunca, onun yerine aday olmak için bilginlerin bulunduğu köşke geldi. Kendisini karşılayan kapıcıya bir şey söylemeden, ismini bir kağıda yazarak o sırada toplantı halinde bulunan suskunlar meclisine gönderdi. Meclis üyeleri bu teklifi görünce biraz üzüldüler. Molla Camî oraya layık bir bilgindi, ama ölen üyenin yerine başka birini almışlardı. Yeni bir üye için yer yoktu.

Meclisin başkanı, bir bardağı tamamen suyla doldurduktan sonra Molla Camî'ye gönderdi. Zeki bilgin durumu kavramıştı. Bir damla daha olsa bardak taşacaktı. Bunun üzerine o da hemen oracıktaki bir gül dalından küçük bir yaprak koparıp, nazikçe suyun üstüne koyuverdi. Bardak taşmamıştı. Bunu içeri gönderdi. Meclistekiler bu kibar cevabın mânasını anlamışlardı: Zarif insanların yeri başkaydı. Üyeler, bu değerli bilgini de aralarına almaya karar verdiler.

Başkan listeye Molla Camî'nin adını ekledi. Otuz sayısının sonuna bir sıfır koyarak, 300 yazdı. Bununla, Molla Camî sayesinde, meclisin değerinin on misli arttığını belirtiyordu. Listenin son şekli Molla Camî'ye gelince, meseleyi anladı. Ancak sayının büyük gösterilmesinden hoşlanmadı. Sağdaki bir sıfırı silerek, otuz sayısının soluna koydu. Yani 030 yazdı. Alçak gönüllü Molla Camî, böylece kendisini solda sıfır sayıyor, bardağı taşırmadığı gibi, o meclisin yapısını da etkilemeyeceğini söylemek istiyordu. Diğer üyeler bunu görünce, saygı ve hayranlıkları bir kat daha artmış olarak suskunlar meclisinin yeni üyesini selâmladılar.

Ne diyelim, Allah bardağımızı taşırmasın… Bardaktaki gülleri arttırsın...

Tebaa ve İtizalciler
(İtaat edenler ve karşı çıkanlar) 
 

İnsanlar var ki güçlü iktidarlara hayrandırlar; disiplini ve ordularda görülen, amiri ve memuru belli olan düzeni severler. Yeni kurulan şehir semtleri, sıraları dosdoğru ve cepheleri hep aynı olan evleriyle onların zevklerine uygundur. Müzik bandoları, formaları, gösterileri, resmi geçitleri ve bunlar gibi hayatı “güzelleştiren” ve kolaylaştıran şeyleri beğenirler. Bilhassa her şey “kanuna uygun” olsun isterler. Bunlar tebaa zihniyetli insanlardır ve tabi olmayı; emniyeti, intizamı, teşkilatı, amirlerince methedilmeyi, onların gözüne girmeyi severler. Onlar şerefli, sakin, sadık ve hatta dürüst vatandaşlardır. Tebaa iktidarı, iktidar da tebaayı sever. Onlar beraberdir, bir bütünün parçaları gibi. Otorite yoksa bile tebaa onu icad eder.

Öbür tarafta mutsuz, lanetlenmiş veya lanetli ve daima gayrı memnun bir insan grubu vardır. Bunlar hep yeni bir şey isterler; ekmek yerine daha ziyade hürriyetten, intizam ve barış yerine daha ziyade insanın şahsiyetinden bahsederler. Geçimlerini hükümdara borçlu olduklarını kabul etmeyip, bilakis, hükümdarı da kendilerinin beslediklerini iddia ederler. Bu daimi itizalciler umumiyetle iktidarı sevmezler, iktidar da onları sevmez. Tebaa, insanlara, otoritelere, putlara; hürriyetçiler ve isyancılar ise tek bir Tanrı’ya taparlar. Putperestlik köleliğe ve boyun eğmeye nasıl engel teşkil etmiyorsa, hakiki din de hürriyete mani değildir.

Bu iki gruptan hangisine mensup olduğunuza kendiniz karar verin.

Rachel Corrie

Rachel’in mücadeleci, bir hak savunucusu 17 Mart 2003'de İsrail Tankları tarafından katledildi.

Bu gün Rachel’in mezarına çiçek koyamıyoruz ama yüreklerimizden kopan binlerce sevgi çiçeklerini ona, onun, insanlık onuru, özgürlük ve hürriyeti için sancı çekmiş olan ruhuna ithaf ediyoruz.

Tarih, Rachel Corrie gibi hak savunucularını yüreğinin en müstesna köşelerinde yaşatırken Onun gibileri susturanları karanlık sayfalarda lanetle anacaktır. Ne Rachel ne de onun Filistin halkı için vermiş olduğu mücadele asla unutulmayacak, zalimlerin gözleri önünde dipdiri tutularak kimin kazançlı kimin kayıpta olduğu gösterilecektir.

Hayatının baharında işgalci İsraillilerce katledilen Rachel’in bedeni her özgürlük savaşçısının bedeninde mücadele verirken hayatlarından olan diğerleri ile birlikte yaşayacaktır.

Rachel’in ölümünü ört bas eden ülke yetkileri ise İsrail’in suç ortağı olarak Rachel’in cinayet zanlıları arasında vicdanlarda mahkum olmaktan kurtulamayacaktır.

Rachel hepimizin davası uğrunda bedenini siper ederek bizleri büyük bir minnet borcu altında bırakarak gitmiştir. Ona olan minnetimizi onun "öteki" için verdiği mücadeleyi çocuklarımıza, torunlarımıza anlatarak ödemeye çalışacağız. Onu hep yüreklerimizin çarpışı ile yaşatacak, onu her eylemimizde aramıza katacağız.

Seni seviyoruz Rachel. Binler sevgiler Rachel’e binler minnet ve şükran tüm mazlumlar adına…
 

Şehit Şeyh Ahmet Yasin
1937-2004

Vasiyeti : "Ey ümmetin liderleri, ey ümmetin halkaları umarız bizim aleyhimize olmazsınız! Allah aşkına bari aleyhimize olmayın"

Duası : Allah'ım! Sana şikayette bulunuyorum... Sana şikayette bulunuyorum... Sana şikayette bulunuyorum... Gücümün azlığını imkanımın yetersizliğini ve insanlara karşı zaafımı sana şikayet ediyorum. Sen zayıf düşürülmüşlerin Rabbisin...

Sen bizim Rabbimizsin... Bizi kime bırakıyorsun?.. Bize cehennem olacak uzaklara mı? Veya düşmana mı? Allah'ım! akıtılan kanlar, dokunulan ırzlar, çiğnenen hürmetler, yetim bırakılan çocuklar, oğlunu yitirmiş anneler, dul kalmış kadınlar, yıkılmış evler ve ifsad edilmiş ekinler aşkına sana şikayette bulunuyorum. Sana şikayette bulunuyorum! Gücümüz dağıldı... Birliğimiz bozuldu... Yollarımız ayrıldı... Halkımıızn zaafını ve ümmetimiizn bize yardım edip, düşmanı yenmedeki acnizi sana şikayet ediyorum...! Amin.